Geen goed nieuws
Dat was het eerste wat mijn longarts bij ons laatste consult zei.
We hadden net een heftige periode achter de rug door een sterfgeval in onze familie met de feestdagen. Op de dag vóór en de dag ván de begrafenis vonden ook mijn scans plaats, waarvan we 1 week later de uitslag kregen.
Niet goed was ik niet heel verbaasd om. Ik had immers nog altijd dat hoestje. En de laatste paar weken ook wel een slechtere conditie, minder energie. Hoewel er op de longfoto van 1 maand geleden geen vocht, geen ontstekingen te zien waren was er nu op de ct scan zowel vocht als tumorgroei waarneembaar. Dit was geen goed teken, omdat dit in een paar weken tijd zoveel veranderd was.
Mijn longarts had meteen een punctie van het longvocht gepland deze zelfde ochtend en ook eerst nog een hartfilmpje.
We liepen de spreekkamer uit met dit slechte nieuws op zak en veel tranen. Daar sta je dan. Een kamertje waar je je even terug kunt trekken zou dan wel fijn zijn. We zijn naar het stiltecentrum in het ziekenhuis gelopen en zijn daar even tot onszelf gekomen. Daarna heb ik de onderzoeken ondergaan en zijn we naar huis, naar de meisjes gegaan. Dit was op woensdag. De dagen die volgden werden slechte dagen; iedereen wilde even langskomen, maar ik voelde mij steeds slechter, kortademiger worden. Ik dacht het te kunnen afwachten tot maandag, dan kon ik mijn longarts bellen. Maar op zondagavond hebben we toch het ziekenhuis gebeld. Een opname volgde. Er zou een drain geplaatst worden om het vocht af te voeren en ik was opgelucht dat er iets gedaan werd. De eerste dag na deze plaatsing voelde ik mij geweldig. Wel veel pijn, maar dat is beter dan die kortademigheid. Daarna kreeg ik flinke koorts, wrs door een longonsteking. Hiervoor kreeg ik antibiotica. Een heel verhaal maar na nog wat scans blijkt dat er nog steeds vocht zit, de tumor ook weer gegroeid is. Gisteren hadden we een familiegesprek en mijn arts uitte grote zorgen. Zij had dit niet zien aankomen en ook nog niet meegemaakt. Waarschijnlijk is er naast de niet kleincellige longkanker, kleincellige longkanker ontstaan. Deze groeit veel sneller en zou de beeldvorming verklaren.
Vandaag zou er nog een punctie genomen worden om dit definitief vast te stellen. Zodat de goede chemo ingezet kan gaan worden. Dit zou meteen zaterdag tijdens mijn opname gebeuren. Ik heb gekozen voor geen chemo. Ik ben nu al in slechte conditie. Als daar chemo bovenop komt zal ik helemaal niks meer waard zijn. Dan nog alle onderzoeken, scans, ziekenhuisbezoeken, uitslaggesprekken die heel veel energie kosten die ik niet heb. En het belangrijkste is dat er maar een kleine kans is dat het wat oplevert en een paar maanden extra geeft. Ik kies voor nog wat tijd met mijn gezin, gesprekken, heel veel knuffels. En wordt dan ook maandag naar huis gebracht waar alles wordt geleverd wat nodig gaat zijn, bed, zuurstof, thuiszorg, etc
Dit zijn de feiten. Onze emoties kan ik niet goed verwoorden: we zijn verslagen, waren hier nog helemaal niet op voorbereid, moeten keuzes maken, dingen regelen, mensen op de hoogte stellen en vooral elkaar opvangen. De meisjes slapen thuis bij ons, de vriendjes zijn er nu ook bij. Ze liggen allemaal in de kamer op de grond, een grote logeerpartij. Als de meiden bij ons in het ziekenhuis zijn, vangen de jongens thuis de boel op; zij draaien wasjes, poetsen, ruimen wat op. Ook keeg ik van allebei mijn schoonzonen een hele lieve (bedank)app.
Maurice slaapt bij mij in het ziekenhuis. En zo steunen we elkaar. We zijn in een stroomversnelling terechtgekomen die niemand nog, zelfs mijn arts niet, had kunnen voorzien. Dat geeft deze ziekte en het leven; geen enkele voorspelbaarheid.

En net werd mijn verhaal geplaatst op longkankernederland. Niet bedacht dat toen dit gevraagd werd om te publiceren ik enkele weken later al mijn laatste blog zou schrijven. Heel bizar allemaal.
Moeilijk om nu af te sluiten, maar dit zal mijn laatste blog zijn. Dank voor alle steun en liefde de afgelopen 2,5 jaar. Ik zou graag nog even blijven maar heb helaas niks te kiezen. Een hele dikke knuffel voor jullie en iech voond t sjiek, mien helaas te korte leven💗💗💗