Tussen de scans in heb ik nu 3 maanden. Genoeg tijd om 4 dagen Preuvenemint te ‘vieren’, een fantastisch feestje van vriendin E te hebben, 3 heerlijke dagen Antwerpen met vriendin S, superluxe high tea in het Waldorf in Amsterdam met vriendin E, een scootertochtje met ons gezin, middelste te helpen in hun nieuwe appartement in Amsterdam, de lunches, borreltjes, etentjes, heel veel koffietjes en gesprekken met vriendin J en nog een paar dagen Amsterdam met jongste en mijn moeder te doen. En dan nog onze road trip naar Amerika, snel gepland na het laatste consult omdat er nu 1 maand langer tussen de scans zit. Toen ik een dikke 2 jaar geleden ziek werd hadden we nooit kunnen denken dat wij dit nog konden doen. We hebben 11 jaar geleden met de meiden New York en Florida gedaan en zeiden toen dat we nog graag eens naar de Westkust van Amerika wilden. Dit leek niet meer haalbaar. Maar waarom eigenlijk niet, ik voel me nog goed, heb nog conditie. En nu hebben we deze reis kunnen maken, met zn tweeën, vanwege de korte termijn waarop dit gepland werd. Ik kan hier 10 pagina’s wijden aan hoe mooi deze vakantie was, maar dat wordt te lang. Het was overweldigend, mooi, veel, sjiek, ook wel vermoeiend en soms kreeg ik er tranen van omdat het zo fantastisch was en omdat we dit nog samen konden doen.
Dat zijn de leuke dingen. Dan heben we nog een hele succesvolle dag gehad op 3 september, de dag waarop de Swim plaatsvond. Ik heb het vooral een mooie en gezellige dag gevonden; onze lieve meiden, mijn lieve stoere neef, sportieve T die zwemmen haat en dappere vriendin E, die zelf ziek is; zij noemden mij allen in hun verhaal, zwommen mee én wisten een groot bedrag bij elkaar te krijgen voor kankeronderzoek, dankzij alle fantastische sponsors. Het ontzettend leuke, succesvolle en relaxte team waarmee we dit mochten organiseren en alle mensen die waren komen kijken maakten dit een dag met een gouden randje. En we hebben nog een lunch met de 4 lotgenootjes uit het Zuiden gehad. Prachtig, waardevol, maar ook vermoeiend. We zitten daar alle 4 met deze ontzettende mindfuck; je gaat dood, maar je moet toch zien te leven. En ja, iedereen gaat dood en niemand weet wanneer. Maar onze eindstreep komt wel in zicht op tè jonge leeftijd en we weten allemaal dat we een groot deel uit het leven van onze kinderen gaan missen en dat is onverteerbaar. Een van de 4, I weet dat haar einde dichtbij komt. Zij is 48 jaar, een mooie sterke levenslustige vrouw. Ze heeft er vrede mee de laatste tijd en heeft er vertrouwen in dat haar kinderen het goed gaan doen. Jeetje, die komt binnen. 4 weken later is ze er niet meer. En hoewel ik haar maar 2x ontmoet heb en nog wat app verkeer met haar heb gehad, ben ik hier heel verdrietig over, omdat mij dit zo met mijn neus op de feiten drukt. Maar ook omdat wij op elkaar leken; feestjes, het leven vieren, alles uit het leven halen en het leven verlaten met een glas wijn in de hand stonden bovenaan ons lijstje en gaf ze mij nog mee in haar laatste appje, een paar dagen voordat ze het leven losliet.
Precies dat wat we altijd al moeten doen, maar nu doen we dat nog wat meer. Jammer dat je sommige mensen niet eerder in je leven bent tegengekomen.
Door leeftijd, door ziekte ben ik veranderd, of nog meer mezelf en moet de rest daar nog aan wennen? Ik kan bijv niet meer luisteren naar alleen maar geouwehoer, geklaag en gezeur. En er zijn nog steeds mensen die dicht bij ons staan en ongemakkelijk met mij, met ons, met de hele situatie zijn, omdat ze het er zelf zo moeilijk mee hebben. We kunnen uren samenzitten, waarbij er vooral veel gekletst wordt over van alles. Dat is prima, het hoeft zeker niet altijd over mij of onze situatie te gaan, ik houd ook van kletsen, maar wat wel erg is, is als het woord kanker, ziekte, of onze situatie koste wat kost wordt vermeden; als dat de roze olifant in de ruimte wordt. Ik heb dan zin om eens te beginnen over wat mij bezighoud, deze laatste levensfase, welke behandelingen ik wel en niet wil, wanneer kies ik voor euthanasie. Als ik dat bedenk en die geschokte hoofden dan voor me zie, moet ik ook wel lachen. Dus doe ik maar net of ik naar het geouwehoer luister. Ik maak het voor mezelf in mijn hoofd dan maar leuk. En nog steeds vind ik het erg als ik of onze situatie besproken wordt, vaak terwijl ik er bij sta, maar mensen denken dat ik het niet hoor. Ik heb er voelsprieten voor, grrr. Toch zijn er ook mensen die we nog niet zo lang kennen en die we niet zo vaak zien, waarbij ik helemaal mezelf kan zijn en kwijt kan wat ik wil. Je levert wat in en je krijgt wat terug.