Het was weer een enerverende periode. 6 weken geen ziekenhuisbezoekjes is niet gelukt. Het ging goed met mij, weer veel energie, goede conditie, echt weer helemaal opgeknapt na een virus dat mij gevloerd had. Heerlijk Pasen gevierd met de kinderen en aanhang, nog wat leuke lunchafspraakjes, toneelvoorstelling, chocoladeworkshop, etentjes en afspraken voor sponsoring van de Swim gehad. En toen ik dacht dat het zo goed ging ontdekte ik een bult op mij knie, net in het weekend dat M op mannenweekend was. Ik wilde hem er niet mee lastig vallen en de meisjes, mijn moeder, zus en vriendinnen ook niet. Maar dat had ik beter wel kunnen doen, want mijn opgekropte ongerustheid maakte mij geen leuker mens. Na het weekend meteen de huisarts gebeld; ik mag altijd bellen als er iets is en zij maakt meteen tijd voor mij. Ik gaf aan dat ik alleen even gerustgesteld wilde worden, maar dat kon ze niet. Vandaar dat ze een spoedecho regelde in het ziekenhuis voor de dag erna. Ik was weer terug bij af, 2 jaar geleden. Toen was het de onzekerheid of er iets ernstigs aan de hand was. Nu was het de onzekerheid of de kanker op een totaal andere plek (dan in mij longen en hersenen) uitgezaaid was. Ik was echt uit mijn huisje totdat ik te horen kreeg dat het niks verontrustends was, waarschijnlijk gewoon vetweefsel. Jeetje, op mijn heupen was zeker geen plek meer. Een dikke bult die er eerst niet zat (en nu ook niet meer) was gewoon onschuldig. En hoewel ik nooit hypochondrische trekjes heb gehad, en dacht dat alles vanzelf wel over ging, denk ik nu veel sneller dat er iets ernstigs aan de hand is wat met mijn ziekte te maken heeft. Ik had nu veel langer nodig om die angst en onzekerheid de baas te worden. Van o naar 100 duurt normaal bij een redelijk goede uitslag enkele seconden, knop om en door. Nu duurde van 0 naar 100 toch wel enkele dagen. Ik had ook even geen zin in feestjes. En ik was bang dat mijn gezelligheid niet meer terug zou komen. Maar we hebben koningsdag gevierd met leuke mensen en veel gebabbel. Dit hadden we even nodig. Met een duf gevoel vertrok ik de dag erna met jongste naar Malaga. Wat een top stad met heerlijke tapas, veel terrasjes, cultuur, haven, zee, strand en natuurlijk zon. Het was zo fijn om dit samen te doen en wat hebben we gelachen en genoten samen!
In de week ervoor vond weer de scan en het bloedprikken plaats. Het uitslaggesprek was gepland op het moment dat wij in het vliegtuig terug zaten. Dit omdat deze vakantie er voor mij op het laatst even tussendoor kwam. Verzetten van het consult was moeilijk, of ik zou een andere arts krijgen. We hadden besloten het consult toch te laten plaatsvinden, maar dan zonder mij. M ging met oudste E naar dit gesprek, met een lijstje vragen van mij en ze zouden dit gesprek met toestemming van de arts opnemen. Spannend om de uitslag te krijgen als het vliegtuig geland was. Maar itt de zenuwen en angst die ik de week ervoor had gehad, voelde ik me nu rustig. Ik had er alle vertrouwen in dat er niet veel gegroeid was. En idd, toen het vliegtuig geland was had ik een appje van E; alle plekjes stabiel, geen nieuwe erbij en over 2 maanden terug voor een Ct scan en een mri. M vertelde dat hij het wel moeilijk had gevonden om dit gesprek zonder mij te moeten doen. Wat als er geen goed nieuws was en zij moesten mij dit bij thuiskomst vertellen? Ik snapte zijn gevoel volkomen, maar gelukkig was het nu dubbel feest om thuis te komen.
Nu kunnen we uitkijken naar het 22- diner van jongste met 20 meiden, naar heel wat verjaardagen, naar het etentje ter ere van ons 29 jarig huwelijk, een wijnproeverij, de vakantie met de meiden en aanhang naar Calpe en een reisje met vrienden naar Mallorca.
Laatst stonden we op een feestje en ik dacht halverwege de avond, wat doe ik hier eigenlijk. Terwijl ik normaal niet snel een feestje oversla. Het ongemak, waardoor sommige mensen (letterlijk) afstand nemen, was voor mij gewoon tastbaar. Ik kan er nog steeds moeilijk mee omgaan dat mensen over mij en mijn situatie praten ipv mèt mij. Terwijl ik er best goed en luchtig over kan praten. Het zou geen feestdomper hoeven zijn. Het is gelukkig maar een klein aantal mensen, bij zo veel meer personen voel ik dit ongemak niet. We krijgen aandacht en steun van mensen waar we dit niet van verwachten. Er komen dus lieverds bij en er vallen anderen weg.
Ik vond het dan ook beter om dit feestje en een ander feestje te skippen, omdat ik niet zou bijdragen aan de feestvreugde. Dit zou ik vaker moeten doen. Geen zin, dan ook niet blijven uitzitten. Even door de dip heen, veel gehuild, gepraat en ook onredelijk en boos geweest. Niet terecht en vooral M mag dan genieten. Ik zeg, het is dat ik van jou het meeste hou en bij jou volledig mezelf kan zijn; jij bent dan ook degene waar ik het eerst boos op wordt. Dus eigenlijk mag hij zich bevoorrecht voelen. Ik vraag maar niet of hij het zelf ook zo ervaart🤣