9 december was mijn 1,5 cancerversary zoals dochter S schreef. 1,5 jaar verder zijn we nu sinds de diagnose. En óf dit iets is om even bij stil te staan. Deze 1,5 jaar hebben we toch maar even goed aangepakt. Hoe zij deze tijd heeft ervaren vraag ik haar. Heel heftig in het begin. Maar nu ze ziet hoe ik me voel vindt ze dat heel fijn. Zij kan er steeds iets beter mee leven maar dat komt ook omdat het lijkt alsof dit allemaal niet over ons gezin gaat. Precies dàt. Alleen dat geheugen van een goudvisje hebben ze wel eens moeite mee. Ik moet alles opschrijven omdat ik veel vergeet. Mijn kanker is niet zichtbaar en daarom ook minder tastbaar, wat fijn is en soms nadelig. Als je een gebroken been hebt zien mensen je beperking.
Waar ik eerst zelden in mijn agenda hoefde te kijken, doe ik dit nu dagelijks of zelfs meer keren per dag. Mijn hoofd zit te vol, of de medicijnen veroorzaken dit. Net als bij mijn krullen, die er ineens zijn, is de oorzaak niet te verklaren.
Toch is december een rare maand. We hebben net sinds 3 dagen de verbouwing achter de rug. De laatste loodjes vielen mij zwaar. Ik verheugde me erop dat onze kamer weer ons thuis is, zonder vreemde mannen over de vloer (die overigens fantastisch werk leverden). Ik verheugde me op de kerstboom die jongste 3 dagen geleden snel heeft opgezet. Ik verheug me op iedereen die met kerst komt, inclusief mijn vader! Ik verheug me op ons feestje met oud op nieuw.
En toch geeft december een dubbel gevoel. We blikken terug, maar ik kijk ook vooruit met en een raar maar vooral onzeker gevoel. Wat gaat het nieuwe jaar brengen. Vorig jaar met oud en nieuw keek ik hier tegenop. Iedereen wenst elkaar een goed nieuwjaar, de beste wensen in goede gezondheid. Ook die onzekerheid toen. Maar als ik terugkijk naar afgelopen jaar was het vooral een mooi jaar met heel veel goede momenten, fijne herinneringen, heel veel steun en lieve mensen. Daar hoop ik ook nu weer op. Er waren ook veel verdrietjes om mensen in onze omgeving en daar denk ik nog wat meer aan in deze maand. Vorig jaar wensten G en ik elkaar nog een mooi jaar met veel humor en weinig tumor. Dit jaar kan hij dat helaas niet meer.
Door mijn ziekte en alles wat er bij komt kijken ben ik zo terugkijkend toch wel veranderd. Ik stel prioriteiten en vertrouw nog meer op mijn onderbuikgevoel. Ik ben niet harder geworden, wel duidelijker. Ik kom wat meer voor mezelf op en dat is soms minder fijn voor de mensen om mij heen. Van meegaand om anderen geen vervelend gevoel te geven naar wat meer naar mezelf luisteren. Het brengt mij meer rust. Dat is een pluspunt van deze reis van 1,5 jaar. Ook weet ik dat ik vaak met grapjes en luchtig doen erge dingen camoufleer. Dat is mijn overlevingsmechanisme en dat heeft me het afgelopen 1,5 jaar erg geholpen om positief door te gaan.
Voor nu ben ik aan het uitzoeken wat ik verder nog wil met mijn tijd. Natuurlijk zijn al die etentjes, borreltjes, lunches, bezoekjes en sportmomentjes top. Maar waar eerst mijn werk een grote plek innam, zoek ik nu naar een andere invulling van mijn tijd. Ik mis mijn werk, mijn collega’s en alles eromheen enorm. Nu in deze decembermaand met kerstborrels, kerstlunches, etc nog veel meer. Veel gesprekken in sociale sfeer gaan over werk en dan trek ik mij terug merk ik. Werk was voor mij zo veel meer dan geld verdienen. In december heb ik, ook vanwege de ongezelligheid thuis vanwege de verbouwing, een aantal keren op Magisch Maastricht gestaan als vrijwilliger. Erg leuk vond ik het om weer met andere mensen in contact te komen. Ook is er een begin gemaakt met de organisatie van Swim to fight cancer Maastricht. Een leuke gemotiveerde club mensen waar ik nu deel van uitmaak. We gaan op zoek naar sponsoren en deelnemers om weer een mooi evenement voor een belangrijk doel neer te zetten: zo veel mogelijk geld ophalen voor baanbrekend kankeronderzoek.
Wat ik hoop voor het nieuwe jaar: dat iedereen zo lief voor ons blijft, dat onze arts ons elke 2 maanden het beste nieuws geeft, dat onze meiden zo doorgaan ondanks alles wat ze nu moeten meemaken, dat we nog leuke logeerpartijtjes mogen hebben, dat we nog heel veel mooie herinneringen mogen maken met ons gezin, familie, lieve vrienden en collega’s, Ik heb het misschien al te vaak gezegd, maar ik heb zo veel gehad aan jullie dit jaar in de vorm van aandacht, liefde, hulp, humor en kotsmomentjes.
En precies dit wens ik iedereen vanaf hier ook toe: hele mooie feestdagen en dat we weer hiel lief voor elkaar gaan zijn in het nieuwe jaar. LY😘