Ik krijg de kriebels van wachtkamers. Laatst zat ik bij de gemeente te wachten op een nieuw rijbewijs, toen ik een onbestemd gevoel kreeg. Ik kon het niet thuisbrengen. Pas geleden was ik met jongste in het ziekenhuis en had ik datzelfde gevoel. Het is de wachtkamer waar ik zenuwachtig van word. Ook dit is iets wat pas sinds mijn diagnose ontstaan is. Er is veel veranderd in mijn leven en dit is zo’n klein gek item.
M en ik hebben 3 weken samen vakantie gehad. Eerst een paar dagen Amsterdam, waarbij we elke keer nieuwe leuke stukjes ontdekken. Een hele middag doorbrengen in een vervallen cafeetje in de Jordaan vinden wij top.
Daarna nog Brut lekker gegeten met lieve vrienden, heerlijke gesprekken. Fine dining, waarbij alles klopte die avond. Hoewel ik ook kan genieten van een simpele maaltijd, is het toch mooi om deze verwennerij een keer mee te mogen maken.
Een paar dagen later vertrokken wij naar Ibiza. Thuis was het fris en guur en daar scheen de zon. Wij staan meteen in standje zen; geen pijnlijke schouders meer, we slapen heerlijk, we wandelen wat, we toeren over het eiland, eten heerlijk bij de kleinste baaitjes, duiken op een bedje aan het strand en kunnen de hele dag mooie boeken lezen. Ik had er weer een: “aan de randen van de dag”. Een prachtig boek van Femke vd Laan (de vrouw van Eberhard vd Laan), over liefde en de laatste momenten met haar man.
Maar ook kunnen wij samen lachen tot we er buikpijn van hebben. M is mijn beste vakantiemaatje. Wij vinden samen dingen leuk, hebben hetzelfde ritme, houden van dezelfde drankjes bij en na het eten, kunnen naar andere mensen kijken en daar hele levensverhalen bij verzinnen en hebben verder niemand nodig. Waar we op vakantie heerlijk relaxed zijn, tijd en aandacht voor elkaar hebben weten we dat thuis weer de drukte van geregel, geplan en daarmee gepaard gaande kleine en grote irritaties gaat beginnen. Liefde vereist wilskracht, las ik laatst. Zo is het; haal nog 1 keer je hand over je hart, voordat je die behaarde doerak opnieuw achter het behang plakt. Niet mijn woorden, maar….🤣. Andersom zal het zeker niet zo zijn.
Maar ook weer heerlijk om thuis te komen, waar bij thuiskomst ’s nachts 2 meiden op ons zitten te wachten om te horen hoe de vakantie was. Gezellig dit. En ook weer fijn om bij mijn vader op bezoek te kunnen gaan.
We gaan nog vele vakantieherinneringen maken hebben we afgesproken. Het volgende gaan we weer plannen, een week samen met alle kids. Niet zo makkelijk om in de agenda’s van werkenden en studerenden een week te vinden waarin iedereen kan. Maar dit is al gelukt. Nu nog kijken waarheen.
De tijd, de 2 maanden, tussen de onderzoeken wordt gepland, geleefd.
Optimistisch ben ik zeker, maar realistisch des te meer.
Elke scan kan een volgende fase van mijn ziekte en behandeling inluiden met meer ongemakken en beperkingen die ik nu heb. De bestralingen waren mij meegevallen, alleen was ik weken later moe, heel moe en sneller buiten adem. Veel dutjes overdag en geen energie. Voor iemand die bijna nooit stil kon zitten, zoals de meiden vaak zeiden, een hele ommekeer om aan die moeheid toe te geven. Maar ook een uitdaging om toch te blijven bewegen en dus niet te veel toegeven aan liever op de bank blijven hangen. Het gaat nu wat beter. Er moet blijkbaar wat opgeruimd worden in mijn longen, vandaar die moeheid, kortademigheid en weer vaker een hoestje.
En dan is er nog een verandering; de kilo’s vliegen eraan. Niet het ergste in mijn situatie, maar ik wil alle kleren die nu in de kast blijven hangen weer kunnen dragen. Ik ben 50+, maar beweeg meer en eet gezonder dan ooit tevoren. En ja, we hebben veel etentjes en feestjes, maar zeker niet meer dan voor mijn ziekte. Waar andere mensen gewicht en/of eetlust verliezen, is dit bij mij voor en na mijn diagnose nooit aan de orde geweest. De huisarts gaf eens aan bij het niet genezen van een wondje; jouw lichaam is met hele andere, grotere dingen bezig. Misschien is dit ook zo bij mijn gewicht of komt het door de medicijnen. Toch wil ik weten of ik nog iets in mijn voeding kan aanpassen. Nu kan ik alleen geen grapefruit, granaatappelpitjes (breken de medicatie af) en pittig eten (brandende slokdarm). Steeds als ik aan mijn longarts vraag of ik nog iets moet doen of laten is haar antwoord, gewoon zo doorgaan. Nou, dan weeg ik binnenkort 100kg😜🤭. Daarom is een van de vragen die ik voor het volgend consult meeneem of ik zelf nog iets kan doen aan die gewichtstoename(tsunami).
En dan begint vandaag de langverwachte verbouwing. Met kerst hopen we dat alles klaar is. Wat op ons af gaat komen, of dit nu een goed idee is, of we veel van de aangeboden hulp gaan nodig hebben, we weten het niet. Ook hier stappen we in, wel met een goede voorbereiding, maar voor de rest overgeleverd aan de mannen van de bouw. Het enige wat ik weet is dat ik bij het doorbreken van de gevel een paar dagen ergens anders ga slapen. Al dat stof zal niet goed zijn voor mijn longen. Voor de rest laten we het gebeuren. Wordt vervolgd…