De bestralingen hebben bijna 3 weken geleden plaatsgevonden. Bij deze stereotactische bestraling krijg je heel precies een heel hoge dosis bestraling op de tumor. Omdat ik niet precies wist wat mij stond te gebeuren en het lijstje met eventuele bijwerkingen mij schrik aanjoeg, vond ik het toch wel eng. Ik ben op die momenten niet de gezelligste. Bij alle bezoeken aan het ziekenhuis worden wij eraan herinnerd dat ik kankerpatiënt ben. Het blijft fijn dat je goed opgevangen en begeleid wordt. En het is mensen niet kwalijk te nemen als ze in de wachtkamer vertellen over hun kankersoort en behandelingen. Maar zowel M als ik hebben er moeite mee. Niet omdat we onze kop in het zand steken, maar nog altijd vinden we dat ik op de verkeerde plek beland ben. Het blijft confronterend.
De bestralingen zelf vielen erg mee, ik merkte er niks van. Het was al voorbij terwijl ik dacht dat alle apparaten nog hun positie aan het bepalen waren. Ik had toch wel een straal verwacht, a la lightsaber uit Star Wars. Maar niks te zien, niks te voelen. Ik had erna wel hoofdpijn en was wat moe. Maar dat kon ook van de spanning zijn. Ik was blij toen ze voorbij waren en dacht meteen EN een flinke wandeling te kunnen maken EN ’s avonds uit eten te gaan met de meisjes. Het was klaar en dat moest gevierd worden. Maar ik voelde mij al snel niet lekker en heb er 2 dagen last van gehad. Toch maar even rustig aan gedaan en de week erna wat gaan wandelen, geyogaat en weer mijn baantjes gezwommen. Bijwerkingen waren bij mij: moe en een brandend gevoel als ik at of dronk (omdat de te bestralen plek dichtbij de slokdarm lag). Ik kon hier morfine-achtige medicijnen voor krijgen maar het zou na 1 week beter gaan, zei de radiotherapeute. Dit kon ik wel aan zonder medicijnen; dan maar wat minder eten en drinken, wat geen kwaad kan bij mij. En het sporten goed opbouwen. Ook in de week van de bestralingen ben ik blijven wandelen en yoga-en, want proberen om niet te veel toe te geven aan vermoeidheid was het advies.
Er zijn ook nog wat klappen gevallen betreffende mensen in onze omgeving die met deze ziekte te maken hebben. Het blijft een k of kl ziekte (het is maar net wie het betreft), ook dat is en blijft verdrietig en confronterend.
Maar ik kan nu zeggen dat ik mij fysiek weer goed voel. Alle bijwerkingen zijn weg, mijn energie is terug, dus alles bij elkaar viel het mee. Ik kan weer lunches en borreltjes plannen met vriendinnen. Afgelopen weekend ben ik 3 dagen met mijn moeder naar een hotelletje, richting dochter S in Adam en naar Utrecht geweest. We hebben heel wat stappen gezet en het ging prima! Ook dit was weer bijzonder om samen te doen. We hebben genoten!
Nu gaan we ons verheugen op 4 dagen preuvenemint. De jurkjes hangen klaar, extra boodschappen zijn gedaan en het weer wordt fantastisch. De volgende maand horen we of de bestralingen hun werk hebben gedaan en hoe ik er verder voor sta n.a.v. de CT scan van de longen en de MRI van de hersenen.
Voor nu parkeren we dit even en gaan genieten, vooral omdat onze meiden (net als met carnaval) voornamelijk hier slapen en wij ze vaak gaan zien. Jongste zal pas zondag boven water komen van de Inkom, maar dan zal ze na het werken (op het preuvenemint) hopelijk aansluiten. Even onze zorgen wegkletsen en verdrinken met heel veel leuke mensen en genieten van Beppie, allerlei optredens en als klapper en afsluiter op de zondagavond uzze Erwin🥳🥳

Deze wil ik nog even delen, omdat hij zo toepasselijk is voor veel mensen die dealen met een zieke of ziekte:
Iedereen zegt dat ik zo sterk ben
En altijd weer “je doet het zo goed”
Maar het is niet omdat ik het kan
Het is gewoon omdat ik wel moet