We gaan, voor de bestralingen beginnen, nog even 1 weekje naar de Belgische kust. Heerlijk om even nergens aan te denken.
Alleen de inktlijnen op mijn lijf verraden wat mij te wachten staat. Ik hoopte dat ze pas na ons weekje weg alles zouden aantekenen, maar ze willen dan gelijk beginnen met bestralen. Dus dit moest al eerder gebeuren. Jammer dat ik niet mag zwemmen en dat de lijnen zichtbaar zijn bij het dragen van badpak/bikini. Gelukkig zie je er niks van als ik een open jurkje draag. En toch is dit weekje weg heerlijk. Niets hoeft, geen planning, wat lezen, wandelen, lekker eten, terrasje, trammetje pakken en genieten. Op de een of andere manier is dit mogelijk. We kunnen de boel goed parkeren. Als je ons niet kent zou je niet denken dat er uberhaupt iets aan de hand is.
De meiden zijn ook nog 2 dagen gekomen en dat is altijd gezellig. En ook nog even een yogales via zoom meegedaan, dit naast alle wandelingen. Ik vind dit heel belangrijk en hoop dat mijn conditie meehelpt aan een snel herstel na de bestralingen.
Voorheen gingen wij 1x per jaar op vakantie en tussendoor nog wel eens een weekendje weg. Het afgelopen jaar zijn we al zo vaak weg geweest. Het is heerlijk, genieten, maar ook nodig om af te schakelen met en zonder meiden, om daarna weer gewoon door te kunnen gaan.

En dan gebeuren er nog vele mooie dingen:
Dochter S is afgestudeerd, zij heeft haar master aan de UVA behaald. Nadat vorig jaar vlak na mijn diagnose, dochter E afstudeerde aan de hogeschool Zuyd, heeft nu de volgende het gefixt. Ik vind het knap hoe onze meiden het doen, maar ben er ook heel trots op hoe zij in het leven staan en wat ze al bereikt hebben; niet alleen qua school of werk, maar nog meer op de persoontjes die ze geworden zijn . Het leven gaat door en zij doen dit goed!!!
En dan hebben we nog wat dingetjes op een rij gezet over de aanstaande verbouwing. 1 jaar na ons eerste gesprek met de bouwbegeleider, hebben we een aannemer, een vergunning, een plan en hopelijk volgende maand de eerste schop in de grond.
En ik heb weer een geweldig boek gelezen, Levenslef. Een boek van een vrouw met een hersentumor op ontroerende, humoristische wijze geschreven met een rauw randje. Boeken van en over mensen die in hetzelfde schuitje zitten, leven met kanker, in reservetijd leven en leren leven in het nu, lees ik veel. Mooi om te lezen hoe anderen hier mee omgaan en ik vind er wat herkenning in.
Laatst kreeg ik nog de vraag op mijn werk of ik wilde nadenken over mijn afscheid. Alleen al bij die vraag schoot ik vol. Ze willen mij graag een etentje aanbieden met directe collega’s en met mensen waar ik iets speciaals mee had. Nu heb ik er lang over nagedacht, maar een etentje met bijbehorende speeches vind ik te moeilijk. Ik heb aangegeven dat ik een borrel in uzze hoescafe, de Tribunal, wel zag zitten. Maar dan liefst zonder toespraken. Als iemand iets kwijt wil mag hij/zij dit opschrijven, zodat ik het thuis op een goed moment kan lezen. Dat gaan we nu regelen; ik moet even nadenken over een datum en wie ik er behalve mijn directe collega’s graag bij wil hebben. Ik weet nu al dat ik M en de meiden graag meeneem. Zij horen bij alles wat-en iedereen die belangrijk is in mijn leven.
En nog altijd ben ik dankbaar voor de appjes, cadeautjes, fotoboeken en lieve kaartjes die ik telkens krijg. Ik vind het heerlijk dat er aan mij gedacht wordt en om te zien dat zoveel mensen meeleven. Minstens zo fijn vind ik het als M en de meiden appjes of telefoontjes krijgen om te informeren hoe het met hun gaat. Het is een klein gebaar, maar zo veel waard. Dank daarvoor❤️