Vandaag is het 9 juni 2022, precies 1 jaar na DE diagnose.
1 jaar geleden begonnen op maandag de onderzoeken waarna we 2 dagen later op woensdag DE uitslag kregen. Het was een hele mooie dag, de zon scheen en toen wij weer buiten stonden na ons ziekenhuisbezoek draaide de wereld gewoon door en stapten wij op onze fiets om het leven van onze meiden op zn kop te gaan zetten. We hadden het liever niet gedaan.
Vandaag geeft een dubbel gevoel; 1 jaar geleden was 9 juni de verschrikkelijkste dag van ons leven, maar ook, 1 jaar later ben ik er nog altijd en ook nog in redelijk goede conditie. Iets om blij en dankbaar voor te zijn. Ik werk er ook aan om mijn conditie zo goed mogelijk te houden met sporten, yoga, wandelen, ik drink gemberthee (dit blijkt goed te zijn) en spoel mijn mond s’ochtends met kokosolie. Dit is mijn bijdrage, naast de ontzettend dure pil die bij elke avondmaaltijd naast mijn bord ligt.
Zo ben ik dit eerste jaar goed doorgekomen. We zien het dan ook maar als mijn 1e kankerverjaardag (we kunnen het K woord vermijden, maar ik vind dat ik het moet noemen zoals het is; de roze olifant klinkt ook naar niets).
M kon het niet opgebrengen om vandaag te gaan werken en heeft onverwacht verlof genomen. Het was al een moeilijke week. We zijn dan ook maar lekker buiten de deur gaan lunchen en nemen het er vandaag van.
Middelste schreef nog een berichtje; ik zou je titel veranderen in ongeneeslijk Leven ipv ongeneeslijk ziek. Die ga ik gebruiken!
Wat een jaar is dit geweest, onwerkelijk, verdrietig, mooi. Wat er verder nog gaat komen weten we niet. We wisten 1 jaar geleden ook niet hoe dit jaar zou verlopen en al helemaal niet toen we op 9 juni met mijn diagnose het ziekenhuis uitliepen. De punctie moest nog plaatsvinden om te bepalen aan welke vorm van uitgezaaide longkanker ik leed en of het heel misschien een mutatie betrof. Welke behandeling ging ik krijgen en welke impact zou dit op ons gezin hebben. Ook nu is dit voor elke uitslag een vraag; werken mijn medicijnen nog, komt er nog een behandeling bij.
Die onzekerheid blijft en daar moeten we mee leven. Ik kan dingen goed parkeren, wegdrukken, zodat ik niet in een piekermodus verval. Dit wil niet zeggen dat ik mij nooit zorgen maak. Maar er zijn zo veel scenario’s mogelijk en ik weet niet in welk ik ga vallen, dan heeft het niet veel zin om daar de hele dag mee bezig te zijn. De ene dag lukt dat beter dan de andere dag. Maar door alle leuke dingen, mensen en feestjes kan ik mijn gedachten goed verzetten.
Hopelijk kan ik volgend jaar op 9 juni weer een positief stukje schrijven.