De verbouwing voorbij, de feestdagen voorbij, meteen daarna kreeg ik corona. Ik ben er deze keer flink ziek van geweest en heb nog altijd wat restverschijnselen. Net opgeknapt en dan volgen de onderzoeken. Vanwege 2 scans mèt contrastvloeistof op 1 dag, wordt het infuus boven op mijn arm ingebracht, zodat het kan blijven zitten voor de volgende scan. Geen 2x prikken dus. Tussendoor gaan we lunchen en wandelen en dan opnieuw richting ziekenhuis. De dag erna nog bloedprikken en een hartfilmpje en dan weer wachten tot de uitslag. Deze is discutabel. Hersenen, hartfilmpje, bloedwaardes zagen er goed uit. Maar de longscan laat behalve de bekende restschade van de bestraling, een groei van een wit puntje/bolletje zien. Vervelend is dat dit achter het middenrif zit, waardoor het moeilijk te bestralen is. Mijn arts gaf aan dat ze het even wilde aanzien, maar dit wordt nog in het team besproken. Komende week belt zij mij dan. Ik wil graag carnaval vieren dus ik hoop ook dat ze het even aanzien tot de volgende scan.
Ook gaf ik aan dat ik corona heb gehad. Daar werd ze wat die afwijking betreft even blij van, maar al snel bleek dit puntje er bij de vorige scan ook al te hebben gezeten. Er zijn meer witte puntjes te zien, maar dit ene was tov de vorige keer gegroeid.
Het weekend tussen scans en uitslag was volgeboekt, evenals dit weekend, wat fijne afleiding geeft. Vrijdags was de afscheidsborrel van mijn werk. M en de meiden wilde ik hierbij hebben, zodat iedereen elkaar leerde kennen. Ik kreeg buikpijn als ik eraan dacht. Behalve mijn eigen team kwamen er nog een aantal mensen waar ik de afgelopen jaren mee heb samengewerkt en met wie ik iets meer dan een collegiale klik had. Ik had gevraagd om geen speeches te houden en er vooral een luchtig samenzijn van te maken. Dit is het einde van mijn werkzame leven. Ik heb 30 jaar gewerkt en was nog lang niet klaar voor mijn pensioen. Niet voor gekozen om afgekeurd te worden, maar vanwege de grote K, was het nodig. Heel raar om op mijn 53e niet meer te werken, ik had er geen moeite mee om tot mijn 67e te werken. Ik doe nu andere dingen in een ander tempo, waaronder aandacht en geld vragen voor onderzoek naar kanker bij de Swim to fight cancer. Op 3 september dit jaar vindt het evenement weer plaats. Onze meiden twijfelen of ze 1 of 2 km gaan zwemmen. Maar meedoen willen ze!
Maar nooit meer om 6 uur opstaan, nooit meer om 7.30uur beginnen, nooit meer mijn eerste gesprek van de dag met een collega beginnen, nooit meer sparren over een probleem, nooit meer klagen over een probleem dat niet aangepakt wordt, nooit meer al die dingen wat bij werken horen. Want voor mij was werken vooral een goede balans hebben met mijn privéleven, een omgeving waar ik zelfstandig, veilig en collegiaal mijn werk goed kon doen. Ook bij mijn vorige werkgevers heb ik altijd met veel plezier gewerkt en ook hier ontzettend leuke contacten aan overgehouden. Ik had geen schot tussen de hokjes werk en prive. Hierdoor krijg ik nu ook veel support van die kant. Bij mijn laatste afdeling in het MUMC werkte ik bijna 8 jaren, terwijl ik nooit langer dan 5 jaren ergens bleef. Hier voelde ik mij dan ook prettig, gewaardeerd. Ik mis mijn werkzame leven en ik mis alles wat erbij hoorde. Ik krijg mijn dagen goed gevuld, maar moet nog wennen aan mijn andere leven. Mensen hebben het niet altijd door, maar vraag hoe het gaat en het standaard antwoord is druk. Vooral druk met werk en ook druk met vertellen hoe druk het is. Als je met pensioen gaat krijg je vaak een cursus aangeboden hoe om te gaan met je vrije tijd en kun je hier al jaren naar toe leven. Als je ziek wordt ben je niet voorbereid. En ik heb ook niet altijd het idee dat mensen begrijpen waarom ik niet werk. Ik probeer het uit te leggen, maar ben mij dan aan het verantwoorden. Ik denk dat ik er zelf nog het meeste aan moet wennen dat ik een ander leven heb nu.
In het weekend kon ik nog alle mooie geschreven woorden nalezen. Een collega, die mijn vader had leren kennen als activiteitenbegeleidster in het ziekenhuis, beschreef hem als een lieve man. Zij denkt nog vaak aan hem en vind dat ik mijn positieve karakter van hem heb. Wat fijn om te lezen dit. Dan waren we datzelfde weekend nog op visite bij (oud) collegaatjes van mij, terwijl onze meiden een etentje met de tantes hadden. Vervolgens nog naar het uitroepen van de prins geweest. Vanwege corona heeft dit 2 jaren niet kunnen plaatsvinden, dus heerlijk dat het weer kan en dat we erbij kunnen zijn. Ik kan hier zo naar uitkijken en ook echt van genieten.
En dan hebben we weer met de meiden + aanhang een villa geboekt in Spanje. Fantastich om hier naar uit te kijken.
De verbouwing, de drukke regeldagen voor de feestdagen, een ontsteking aan mijn knie en vervolgens corona deden mijn happy me geen goed. Boh, ik voelde mij zielig toen ik positief testte op corona. Net nu weer alles een beetje normaal was, lag ik plat. Ik heb veel films en series gezien. In 1 nacht keek ik een serie van 10 afleveringen. Ik kon niet slapen, wat bij mij zelden voor komt. Midden in de nacht kan er geen afwasmachine uitgeruimd, geen was gedraaid en geen koffie gemalen worden. Dus de tv maar aan en dat voor alle dagen. Ik geniet dat ik nu weer vol energie zit en kan zo ook afleiding hebben en zoeken in de spannende dagen voor een uitslag. Nu had ik daar zin in. Er zijn ook tijden geweest dat ik dan sociaal even helemaal niks wilde.
Deze dagen zijn ook weer spannend, want weer wachten op wat ze gaan doen met het groeiende bolletje. Dit weekend gingen we naar Amsterdam om de verjaardag van middelste te vieren, samen met haar vriendinnen uit Maastricht en Amsterdam en haar dispuutsgenoten uit Nijmegen. We bleven 1 nachtje in een gezinskamer in een hotel slapen en zijn de dag erna nog met zn 7-en gaan lunchen en wandelen. Zo gezellig vinden wij de bezoekjes aan Amsterdam altijd. En dan weer wachten op HET telefoontje deze week. Gelukkig heb ik ook dan genoeg afleiding met jongste die 1 weekje vrij heeft en met mijn “shake it baby”-vriendin. Zij heeft Parkinson dus snapt heel goed hoe het is om te leven met een ziekte, met levenshaast en wat daar nog allemaal bij komt kijken.

er wordt wel eens gevraagd naar mijn krullen