Ik zit in de regelmodus. Vandaag gesprekken op mijn werk gehad over mijn toegekende vervroegde IVA traject en wat nog te regelen en aan te vragen. Ik ben opgelucht dat deze gesprekken voorbij zijn; ik vond ze moeilijk omdat ik fijn werk en fijne collega’s had en dit stukje nu achter mij moet laten. Hup, meteen hierachteraan naar mijn contactpersoon van de arbeidsongeschiktheidsverzekering en aangehoord wat we moesten doen om deze aan te vragen. Nu ben ik blij dat ik deze verzekering een paar jaar geleden heb afgesloten. Wie denkt nou als gezond mens dat je ooit arbeidsongeschikt wordt? Maar het kan dus. Mijn inkomen gaat nu niet veel lager zijn dan voorheen, toen ik nog werkte. Niet het belangrijkste in dit traject, maar voor mij is het zaak om alles goed in beeld en geregeld te hebben. Zo was ik laatst bij de huisarts voor een snee in mijn been, die 2 weken eerder gehecht had moeten worden maar ik vond toen van niet. Ik heb meteen gevraagd naar een uitleg over euthanasie. Ik wil het maar allemaal vastgelegd hebben nu ik nog goed ben en het allemaal ver weg lijkt, net als ons testament. Dit stukje moeten we nog samen doen, een afspraak bij de huisarts en bij de notaris. Een goede dood en een goede nalatenschap zijn dingen die ik kan regelen. Geen gemakkelijke of gezellige onderwerpen en liever drinken we er eentje op het leven. Maar zolang het niet geregeld is blijf ik er onrustig over.
Mijn doemgedachten van een tijdje geleden zijn weer naar de achtergrond verdwenen. Het is soms ook gewoon even fuck of ruk of kaa uu tee, daar moet ik maar doorheen en even mopperen en niet gezellig zijn. Gelukkig ben ik weer wat luchtiger en kan ik wat meer in het NU leven, zonder te veel vooruit te kijken. Dat maakt het spannende wachten op de uitslag draaglijker.
En de uitslag was zoals vorige week tijdens het consult al was aangegeven: dat kleine plekje op de long, welk een aankleuring gaf en de lymfeklier die ertegenaan zat, welke een minimale aankleuring liet zien. Dus een kleine activiteit op tumorgebied. Er waren voor de rest geen uitzaaiïngen zichtbaar, een pak van mijn hart. Ze gaan mij nu a.s. maandag in het team bespreken. Opties:
1 bestralen kleine plekje
2 biopt uit de lymfeklier om te zien of er misschien een nieuwe mutatie te zien is
3 (mijn eigen optie) kijken hoe het zich ontwikkelt, dus afwachten
Ze bespreken deze 3 opties en vlgd week hoor ik weer tijdens een nog te plannen consult hoe en wat. Dus nog een tijdje onzekerheid over wat er verder gaat gebeuren. Ik luister naar de beste optie, maar wil ook graag de gevolgen weten voordat we besluiten wat te doen.
We krijgen fijne tips en levenslessen van alle kanten🤣. We horen ze graag en misschien zitten er bruikbare tussen, in elk geval kunnen er velen op een tegeltje.
Positief blijven is de meest gehoorde. Ik denk dat ik dit wel doe, maar daarmee niet mijn kanker wegdenk.
“Kom op he”😳 alsof ik aan een wedstrijd bezig ben die ik kan winnen.
En er schijnen er nog methoden aangeboden te worden, waarbij je qua eten, qua hoe je in het leven staat, qua levensopvatting kankervrij zou kunnen leven. Er zullen wonderbaarlijke genezingen plaatsvinden, maar ook hierbij denk ik niet dat de tumoren die ontstaan zijn door een fout in mijn DNA, weg te eten of weg te denken zijn.
Wel probeer ik door mijn manier van leven een zo’n goed mogelijke kwaliteit in dit tumorgedoe te creëren. En met mijn pillen, mijn positiviteit, mijn lust om long te leven en wat hulp uit het medische traject hoop ik dat dit nog heel lang gaat lukken. Wordt vervolgd…