En zo vieren we carnaval en zo gaan we op asselegoonsdag meteen weer voor de mri van het hoofd en 2 dagen later voor de CT van de longen. Dinsdag erna nog bloedprikken en dan begint het zenuwslopende wachten op het uitslaggesprek.
We hebben carnaval gevierd, net als andere jaren. Het leek erop dat dit weer niet kon doorgaan vanwege corona. Vandaar dat we hadden bedacht om een paar dagen weg te gaan en op tijd weer terug te zijn voor de geplande onderzoeken. Dubai zou het worden; prachtige hotels, gunstige vluchten uitgezocht. Nog even 10 kilo afvallen en we konden vertrekken. Nog niks geboekt, want misschien, heel misschien zou er versoepeld gaan worden en kon er toch wat gevierd worden. En toen ging het licht op groen voor carnaval met enkele beperkingen, maar daar zouden we geen last van hebben. Ik wilde zo graag vieren en we zouden kijken hoe het zou gaan met mij. Naar Dubai kunnen we het hele jaar en ik weet niet hoe ik er het volgend jaar bij zit.
Het ging prima en we hebben het net als alle jaren 4 dagen gevierd. Wat krijg je een energie van die heerlijke sfeer, van dat gebabbel met relaxte leuke mensen. Even alle shit naast ons neergelegd en gedronken en gecarnavalt net als anders. Man had het daar wat moeilijker mee, maar vond het toch weer ouderwets gezellig. En dan komt de gevreesde mri eraan. De vorige keer werd door de radioloog een muniscule aankleuring gezien op de plek waar een half jaar geleden een van de 2 tumoren zat. De neuroloog kon het bijna niet waarnemen. Vandaar dat de mri na 2 maanden werd ingepland ipv na 4 maanden. Dit wordt dus een spannende. En hoewel ik niks merk vind ik het ook heel lastig om op mijn gevoel af te gaan. Immers vorig jaar juni kreeg ik door wat vage niet te verklaren klachten een mri, waarna mijn leven een totaal andere wending nam. We kunnen dan ook niks anders doen dan die paar dagen wachten en dan hopen op een fijn gesprek.
Als je het programma over mijn lijk volgt, zie je goed wat dit met een mens doet zo’n uitslaggesprek. Krijgen we er nog wat goede tijd bij of valt het kwartje naar de andere kant. Sowieso is dit een programma waar iedereen naar zou moeten kijken. Wat doet Tim dat mooi en wat zijn het stuk voor stuk prachtige en sterke mensen. Het laat goed zien dat er nog Leven is na de diagnose uitgezaaide of ongeneeslijke kanker. Het leert je vooral om je eigen problemen in perspectief te zien; als je er niet aan dood gaat, is het geen ramp en leef vooral nu, stel niks uit.